Τι θα γινόταν Αν;

Διάσημοι σε παρολίγον διάσημους ρόλους

Φανταζόμαστε ότι γνωρίζετε πως το κάστινγκ είναι από τα πιο σημαντικά στοιχεία μιας ταινίας.  Φαντάζεστε κάποιον άλλον στον εμβληματικό ρόλο του Indiana Jones ή του Han Solo;;

Οι TV Junkies σας παρουσιάζουμε 6 διάσημους ηθοποιούς που παρόλίγον θα έπαιζαν διάσημους ρόλους του Χόλυγουντ.

6. Sean Connery - "Αρχοντας των Δαχτυλιδιών" - "Matrix"

Ο θρυλικότερος Μποντ απέρριψε την πρόταση να ενσαρκώσει τον μάγο Gandalf στην γνωστή τριλογία, αποφασίζοντας ότι 18 μήνες γυρισμάτων θα του έπεφταν κάπως κουραστικοί...Φυσικά υπάρχουν κι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο Connery θα έκανε καλύτερο Gandalf...

Άλλη μια διάσημη χυλόπιτα που έριξε ο Σκωτσέζος ήταν αυτή στους παραγωγούς του Matrix για τον ρόλο του Μορφέα, ισχυριζόμενος ότι δεν καταλάβαινε το σενάριο! (Ότι δηλ. το "League of Extraordinary gentlemen" που έπαιξε μετά ήταν κατανοητό πέρα για πέρα....).

5. Tom Selleck - "Indiana Jones"
Το φαντάζεστε; Ο καημένος ο Selleck είχε περάσει το αρχικό κάστινγκ για την ταινία αλλά έπρεπε να απορρίψει τον ρόλο λόγω συμβολαίου του με την σειρά που πρωταγωνιστούσε τότε "Magnum P.I". O Harrison Ford, που ήταν και η αρχική επιλογή του Spielberg, πήρε τελικά τον ρόλο και έτσι η ιστορία στερήθηκε έναν Indiana Jones με μουστάκι....

4. Bart Reynolds - "Star Wars"

LOL! Άλλη μια φορά τυχερός ο Harrison αφού ο Bart Reynolds απέρριψε τον ρόλο του Han Solo. O Al Pacino, o Nick Nolte και ο Christopher Walken ήταν επίσης υποψήφιοι για τον ίδιο ρόλο. Αλλά φαντάζεστε τον Christopher Walken με τον Chewie;;;

3. Annette Bening, "O Batman Επιστρέφει"

Η καημένη η Bening έγκυος γαρ, απέρριψε τον ρόλο της Catwoman, αφήνοντας τον στην Michelle Pfeiffer η οπόια τα κατάφερε περίφημα.

2. Will Smith - "The Matrix"

Κι όμως συνέβη! Μετά την μεγάλη επιτυχία του Keanu στον ρόλο του Neo, δεν μπορούμε και να κατηγορήσουμε τον Will Smith που απέρριψε την πρόταση αφού ούτε ο ίδιος φανταζόταν τον εαυτό του σε αυτόν τον ρόλο. Το ίδιο είπε και ο Ewan McGregor, αφήνοντας την μοίρα να δώσει στον Reeves τον ρόλο της ζωής του.

1.Cary Grant - "James Bond"

Τι θα γινόταν αν ο Cary Grant, έπαιρνε τελικά τον ρόλο του Μποντ όπως ήθελαν οι παραγωγοί αρχικά; Ο Grant απέρριψε τον ρόλο του Μποντ γιατί δεν ήθελε να δουλέψει για σειρά ταινιών. Προς μεγάλη μας θα έλεγα ευχαρίστηση. Το "Bond. James Bond" έμελλε να ακουστεί απ τα χείλη του Sean και να σφραγίσει την καριέρα του ως πράκτορας-γόης.

Girls - Κορίτσια για φρίκη

Boy Show - Girl Show: 35/65

Βαθμός Εθισμού: 5/6 

Ξεκίνησα να βλέπω Girls ψάχνοντας αυτό το "ελαφρύ" ροζ είδος που παρακολουθείς με ευκολία χωρίς να σκέφτεσαι, σαν τσιχλόφουσκα που την μασάς από συνήθεια. (βλ. Gilmore Girls, 90210 κλπ.), μια σειρά δηλ. που την βλέπεις μόνο με φίλες σου αγκαλιά με σοκολάτες, ποπ κορν και κοκτέιλ και έχετε όλες συντονισμένη περίοδο και δεν θέλετε να βγείτε γιατί υποφέρετε από κράμπες  ή σας έφτυσε ο γκόμενος και θέλετε να τον μισήσετε όλες μαζί αλλά στο φόντο να παίζει κάτι που δεν θέλει ανάλυση, ή τέλειωσε το Gossip Girl και με κάτι πρέπει να γεμίσει το βράδυ πριν δείτε δικηγορίστικο θρίλερ...Anyway καταλάβατε. Είδα τον κοριτσίστικο τίτλο, διάβασα την πλοκή και πήγα βουρ στον πατσά. Για τα πρώτα επεισόδια πίστεψα και εγώ ότι όντως πρόκειται για σειρά-περιόδου. Πολύ γρήγορα όμως κατάλαβα τι παίζει αφού η σειρά απέχει μίλια από ένα ακόμα Sex&the City.

Τι θα δούμε

Η ιστορία ξεκινάει και εκτυλίσσεται με πρωταγωνίστρια την 20-something anti-heroine, Χάνα, που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη συγκατοικώντας με την κολλητή της και με μια παρέα φίλες. 

Ναι ακούγεται πολύ SATC, αλλά καμία σχέση. Η ιστορία βρίθει από ρεαλισμό και καθημερινότητα και σε αφήνει να ταυτιστείς χαλαρά με τους χαρακτήρες. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τα κορίτσια (και αγόρια) της διπλανής πόρτας. 

Η Hanna, με σαφή προβλήματα αυτοεκτίμησης και ένα σύνδρομο OCD, η Marnie, με ναρκισσιστικές τάσεις, η Soshana, 20χρονη παρθένα με προβλήματα ταυτότητας και η Jessa, μια νέο-χίπι κοσμοπολίτισσα, σχηματίζουν την παρέα.

Το Girls σπάει τα στεγανά των "κοριτσίστικων" σειρών και "τα λέει" έξω απ' τα δόντια πιάνοντας τον σφυγμό του 20 και κάτι κοινού.

Τα προβλήματα όποια κι αν είναι, καριέρας, κοινωνικά, οικονομικά, οικογενειακά, γκομενικά, είναι απόλυτα συντονισμένα με την απλοϊκή καθημερινότητα, που όμως προχωράνε την πλοκή μπροστά, δένουν τους ρόλους μεταξύ τους αποθεώνοντας τον ρόλο της φιλίας και αφήνουν το στίγμα τους, καλό ή κακό, στα τρυφερά μουτράκια των πρωταγωνιστών...

Τι μας αρέσει

• To story  - είναι προσγειωμένο με ρεαλιστική απόδοση και είναι αυτό ακριβώς που το κάνει ενδιαφέρον και το ξεχωρίζει από την ροζουλί απόχρωση των σαπουνοπερέ σειρών. 
• Οι πρωταγωνιστές, που είναι κάθε άλλο παρά μοντελέ σε παρουσία και χαρακτηριστικά, (όπως δηλαδή μας έχει συνηθίσει η μέση κατηγορία του είδους)
• To χιούμορ, χωρίς γέλιο κονσέρβα - όταν γελάς, γελάς με τις καταστάσεις
• Το σενάριο, που ρέει χαλαρά και ευχάριστα, χωρίς κοιλιές και δυσκίνητη πλοκή

Τι δεν μας αρέσει

• Παρ' όλες τις σαφείς διαφορές με τα υπόλοιπα του είδους, είναι άλλη μια σειρά που εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη, την οποία έχουμε φάει στη μάπα στο έπακρο.
• Υπάρχει ένα "κενό" ανάμεσα στο πως η πρωταγωνίστρια τελικά συντηρείται στο (πολύ ακριβό) Μανχάταν αφού στην πρώτη σεζόν ξεμένει από λεφτά και δουλειά, αλλά εντάξει, το συγχωρούμε...

The Following - Serial Killer, qu'est-ce que c'est!

Boy Show-Girl Show: 50/50
Βαθμός Εθισμού: 6/6

Ο Kevin Williamson επιστρέφει για ακόμη μια φορα με μια σκοτεινή σειρά . Ε τώρα αν δεν ξέρεις σε ποιον αναφερόμαστε , κλείσε τον browser, κανε shut down τον υπολογιστή και κανε κάτι ξενέρωτο όπως το να βγεις μια βόλτα :) ...

Συνεχίζεις την ανάγνωση ; Ο.Κ λοιπόν , ο Kevin Williamson είναι υπεύθυνος για την μορφή των ταινιών τρόμου της τελευταίας εικοσαετίας αφου είναι ο δημιουργός των Κραυγή Αγωνίας, I Know What You Did Last Summer και The Faculty.

Τελευταία του δουλειά που ξέρουν ΟΛΟΙ (και όταν λέμε ΟΛΟΙ εννοούμε ΟΛΟΙ) το The Vampire Diaries.

   

Τι θα δούμε: 

 Όταν ο διαβόητος κατά συρροήν δολοφόνος (serial killer) Joe Carroll (James Purefoy) δραπετεύει από την πτέρυγα των θανατοποινιτών και ξεκινά ένα νέο μακελειό, το FBI καλεί τον πρώην πράκτορα Ryan Hardy (Kevin Bacon), ως σύμβουλο για την υπόθεση. Έχοντας αποσυρθεί από τη δημοσιότητα ο Ηardy ήταν υπεύθυνος για την σύλληψη του Carroll το 2003, μετά την δολοφονία 14 φοιτητριών στο πανεπιστήμιο της Virginia, οπού και δίδασκε λογοτεχνία. 

Η σειρά ακολουθεί τον Ryan Hardy, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο ενός δικτύου κατά συρροήν δολοφόνων, όταν ο διαβολικός Joe Carroll χρησιμοποιεί ειδική τεχνολογία για να τους δημιουργήσει.

Ο πιλότος είναι παρά μα παρά μα παρά πολύ καλός . Ανήκει στην κατηγορία των πιλοτικών επεισοδίων που ακόμα και αν δεν δεις ποτέ την σειρά αξίζει να δεις σαν ταινία. Αν είχε περισσότερες σκηνές βίας και λεπτομερειών στα flash back θα μιλούσαμε για ένα από τα καλύτερα θρίλερ των τελευταίων ετών.

Όπως και με το Vampire Diaries αλλά και το ημιαποτυχημένο The Secret Circle ο Williamson βασίζεται σε μια γνωστή σειρά βιβλίων. Αυτή την φορά είναι τα βιβλία που έχουν σαν ήρωα των Hannibal Lecter .Ο πιλότος θα σας θυμίσει έντονα το Red Dragon .
Ένα πολύ καλό καστ, γρήγορη σκηνοθεσία και καλογραμμένο σενάριο εγγυώνται 45 λεπτά διασκέδασης.

Θα το δούμε ;
ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ (4 ναι)
Πρώτο ναι: το Cast .Kevin Bacon και James Purefoy στην ίδια σειρά. Δυο ηθοποιοί που δίνουν ρέστα ως underdogs. Στους δευτερεύοντες χαρακτήρες η πανέμορφη Natalie Zea, o Shawn Ashmore και άλλοι .
Δεύτερο ναι:τα σεναριακα ευρήματα. Το κόλλημα του villain με τον Edgar Allan Poe είναι λόγος για να κολλήσεις και εσύ με αυτή την σειρά.
Τρίτο ναι : Τελειώνει το Fringe φέτος.  Θέλουμε non mainstream σειρά με FBI κλπ.
Τέταρτο ναι: το πόσο ρεαλιστικά φοβιστικη είναι η ιδέα του ότι ο γείτονας σου , ο συνάδελφος σου , ο ταχυδρόμος σου είναι ένας serial killer;

Banshee - Σεξ και βία στην Pennsylvania

Boy Show/ Girl Show: 80/20
Βαθμός Εθισμού: 3/6

Μια καινούργια προσθήκη στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα που για τους άντρες μπορεί εύκολα να γίνει απαραίτητη ενώ οι γυναίκες θα καταριούνται αυτόν τον φίλο που έχουμε όλοι που βλέπει όλες τις σειρές και μας την πρότεινε (ή το TV-junkies...). Για την πλοκή θα τα διαβάσετε παρακάτω. Για να διαβάσετε παρακάτω, το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε είναι ότι ακολουθεί την "πετυχημένη" συνταγή βία-σεξ-βία-σεξ-πλοκή (με over the top χαρακτήρες) και φτου και απ' την αρχή. 

Παραγωγοί οι Alan Ball (True Blood) και ο Greg Yaitanis (House). Έχοντας «καεί» από άλλες σειρές που τελικά απογοήτευσαν (βλ. Last Resort σε προηγούμενο post) και αν και εσείς διατηρείτε ένα κενό στο πρόγραμμα σας, το καλύτερο που έχετε να κάνετε με αυτή τη σειρά είναι να την δοκιμάσετε και μετά να αποφασίσετε ότι ναι, ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ και ότι θα την βλέπετε κάθε εβδομάδα… Άλλωστε έχει ήδη ανανεωθεί για δεύτερο κύκλο.

Τι θα δούμε

Ο Lucas Hood είναι ένας πρώην κατάδικος και παγκόσμιας κλάσης κλέφτης (ή τουλάχιστον έτσι παρουσιάζεται παρά το ότι έχει πιαστεί και περάσει τα τελευταία 15 χρόνια στην φυλακή – μην ξεχνάτε ότι ακόμα και οι καλύτεροι πιάνονται (βλ. Neal Caffrey – White Collar) ο οποίος κλέβει την ταυτότητα ενός δολοφονημένου σερίφη (απίστευτη σκηνή μπαροκαβγά) και προσπαθεί να συνδυάσει την επιβολή του νόμου με την συνέχιση των εγκληματικών του δραστηριοτήτων. Το παρελθόν του τον στοιχειώνει (κλάσικ) και αυτοί που πρόδωσε και τον προδώσανε σφίγγουν τον κλοιό γύρω του. 

Ο Hood εφαρμόζει τη δική του δικαιοσύνη και τον δικό του νόμο (αν και οι μέθοδοί του δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ακριβώς νόμιμοι) και η βία καραδοκεί σε κάθε γωνιά της Amish πόλης του Banshee. 

Το υπόλοιπο καστ συμπληρώνουν μεταξύ άλλων:

Ivana Milicevic (Carrie Hopewell) – Casino Royale, Vanilla Sky, Running Scared, Just Like Heaven) – Ήταν κάποτε μια διαβόητη κλέφτης κοσμημάτων, η οποία όμως ζει εδώ και 15 χρόνια στο Banshee με άλλη ταυτότητα με τον άντρα της και τα παιδιά της (οι οποίοι φυσικά και δεν ξέρουν κάτι για το αμαρτωλό παρελθόν της).

Frankie Faison (Sugar Bates) ( – The Wire (TV), The Silence of the Lambs, Hannibal, Red Dragon) – πρώην μποξέρ, πρώην κατάδικος, και τώρα ιδιοκτήτης του τοπικού bar (πάνω από το οποίο μένει ο ήρωας μας). Γνωρίζει το παρελθόν και την πραγματική ταυτότητα του Hood και τον βοηθάει να αντιμετωπίσει τις κακοτοπιές.
Ulrich Thomsen (Kai Proctor) - The Celebration, Adam’s Apples, The Thing, Hitman) – ο τρομερός και φοβερός ντόπιος πλούσιος «επιχειρηματίας» που θεωρεί τον εαυτό υπέρ άνω του νόμου (και μεταξύ μας, είναι). Αποκηρυγμένος από την Amish οικογένεια του, ελέγχει όλες τις εγκληματικές δραστηριότητες στο Banshee (και παραπέρα).
Hoon Lee (Job) – Premium Rush, We Own the Night, Saving Face – cross-dresser (μην κάνεις ότι δεν ξέρεις τι σημαίνει), κομμωτής, hacker και εγκληματική ιδιοφυία με σημαντικό ρόλο στις εγκληματικές δραστηριότητες του Hood (στο παρόν και στο παρελθόν)

Και στον ρόλο του Olek ο "δικός μας" Christos Vasilopoulos (Λόλα, Ματωμένα Χώματα, The Survival Games) – Ουκρανός κακοποιός, δεξί χέρι του αρχι-μαφιόζου Rabbit.

Τι μας αρέσει

• Ότι είναι μια gothic/noir σειρά δράσης και αυτό φαίνεται στον τρόπο που είναι γυρισμένο, στα χρώματα, στον ρυθμό και στους χαρακτήρες.
• Ότι είναι μια σκοτεινή, άγρια και βίαιη σειρά που απευθύνεται σε ΑΝΤΡΕΣ σχεδόν αποκλειστικά.
• Η αίσθηση ότι βλέπουμε μια ταινία δράσης σε συσκευασία σειράς (η σκηνή του αυτοκίνητο-κυνηγητού στο πρώτο επεισόδιο είναι εξαιρετικά φτιαγμένη).
• Ότι η βία και η επιθετικότητα είναι σε υψηλότατο επίπεδο, απολύτως ρεαλιστική, λογική και δικαιολογημένη.
• Η συνύπαρξη Ινδιάνων, Amish, Ουκρανών μαφιόζων (αν και ακόμα οι δύο πρώτες κατηγορίες είναι απλά συμπληρωματικές)
• Οι τίτλοι της αρχής (τουλάχιστον για τις πρώτες 2-3 φορές) 
• Το είπαμε και στην αρχή: βία, σεξ (με αρκετές γυμνές σκηνές), βία, πάλι βία, καλή πλοκή και χαρακτήρες, βία και σεξ.

 Τι δεν μας αρέσει

• Στην προσπάθεια να υπηρετηθεί το noir ύφος, υπάρχουν κάποιες αργές (έως και βαρετές) σκηνές. 
• Πολλές φορές υπάρχει δυσκολία να ταιριάξει η εγκληματική φύση του Hood με τον ρόλο του σερίφη με αποτέλεσμα ο ρόλος του σερίφη να περνά σε δεύτερη (και τρίτη και τελευταία) μοίρα.
• Mερικοί από τους χαρακτήρες υπηρετούν γνωστά και χιλιοφορεμένα κλισέ: η επαναστατημένη έφηβη κόρη, η όμορφη νεαρά αστυνομικός, ο πρώην κατάδικος πρώην μποξέρ μαύρος που τα ξέρει όλα, οι "κακοί" που όλο και κάπου θα έχεις ξαναδεί 2-3 κακούς που τους μοιάζουν, κ.ο.κ
• Που πρέπει να δούμε όλα τα credits στο τέλος για να δούμε άλλη μια σκηνή.
• Το soundtrack, ιδιαίτερα στα πρώτα επεισόδια, αν και καλό δεν ήταν απόλυτα ταιριαστό με το ύφος και στυλ της σειράς. Στην πορεία βελτιώνεται.
• Τέλος, ενώ η βία είναι απόλυτα λογική και δικαιολογημένη δεν συμβαίνει το ίδιο με το σεξ. Πολλές σκηνές μοιάζουν αποκομμένες, απλά και μόνο για να δείξουν γυμνό και σεξ, χωρίς το σεξ να προσφέρει κάτι στην πλοκή. Αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, αν είσαι άντρας δεν είναι και τόσο μεγάλο μειονέκτημα αυτό...

(Υ.Γ. - Bonus: Και μιας και μιλάμε για Amish δεν γίνεται να μην κλείσουμε με το αριστούργημα Amish Paradise του τιτανομεγιστοτεράστιου (thanks for the word P.G.) Weird Al Yankovic)

Οδηγός Αισιοδοξίας - Η σωτηρία της ψυχής...έχει γέλιο.

Boy Film-Girl Film: 50/50
Βαθμός Εθισμού: 5/6

Μετά από πολύ...hangover ο Bradley Cooper επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη με τιμές και δόξες και με υποψηφιότητα για Όσκαρ, προς μεγάλη έκπληξη του παγκόσμιου κοινού.
Προφανώς και κανένας δεν φανταζόταν ότι ο περιπετειώδης κολλητός του Galifianakis από το Hangover και τα πέρα-δώθε στη Νεβάδα με τίγρεις, πόρνες  και αγνοούμενους θα έκανε το θαύμα να πρωταγωνιστήσει σε ταινία με νόημα και να τα σπάσει.
Την σκηνοθεσία της ταινίας υπογράφει ο David O. Russel, γνωστός για το The Fighter αλλά και για κωμωδίες με άποψη όπως το μοναδικό Anchorman.

Τι θα δείτε:
Όλοι έχουμε περάσει από περιόδους μούντζας και καντίφλας που γ@..ται το σύμπαν ανελιπώς και όλοι έχουμε αναρρωτηθεί σε ποιο πηγάδι κατουρήσαμε. Ο Bradley Cooper, απολυμένος, χωρισμένος,  περνώντας από ψυχιατρείο, φυλακή και με περιοριστικά μέτρα εναντίον του επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του (τώρα η πραγματικότητά σας ακούγεται λίγο καλύτερη έτσι δεν είναι;..). Πάσχοντας από διπολική διαταραχή, η επαναφορά του στην καθημερινότητα δεν είναι ακριβώς περίπατος. Παίρνει χάπια, επισκέπτεται ψυχιάτρους, ξενυχτάει, τσαντίζεται με το παραμικρό, μπλέκει σε καβγάδες σε χρόνο dt και γενικά....δεν την παλεύει και πάρα πολύ.
Με μοναδικό στόχο την επιστροφή στην σύζυγό του (την οποία τσάκωσε στα πράσα να του τα φοράει, σπάζοντας στο ξύλο τον εραστή - εξού και τα περιοριστικά μέτρα), αποφασίζει να της αποδείξει ότι έχει συνέλθει (.....) και του αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία..
Κάπου εκεί γνωρίζει την Jennifer Lawrence. Προσφάτως χήρα και με προβλήματα κατάθλιψης, κοινωνικοποίησης και sex addiction, η Lawrence αναλαμβάνει να τον βοηθήσει. (τυφλός στραβό οδήγαγε, πέσαν και οι 2 στο λάκο...)

Στον ρόλο του πατέρα του Cooper, ο Robert De Niro, δίνει ρέστα ενσαρκώνοντας έναν τύπο που πάσχει από OCD (Obsessive Compulsive Disorder), πορωμένος με το ράγκμπι και το στοίχημα αλλά μέσα σε όλα, παραμένει πολύ καλός πατέρας.
Ξέρω τι σκέφτεστε...."Σε αυτή την ταινία κανένας δεν είναι καλά, η πλοκή δεν είναι ευχάριστη και δηλαδή γιατί να γελάσω!!!;;" Αλλά όπως μαρτυρά και ο τίτλος του post η ταινία βγάζει ΜΟΝΟ γέλιο.
Η καλοστημμένη σκηνοθεσία δεν αφήνει περιθώρια συγκίνησης και το καταπληκτικό σενάριο ρέει με τους χαρακτήρες να μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι σουρρεάλ καταστάσεων που σε παρασύρει μόνο να γελάσεις!
Να το δείτε;
Σίγουρα να το δείτε. Ίσως η ταινία να μην είναι το είδος για το οποίο τρέχεις στο σινεμά για να απολάυσεις εφέ και Χολυγουντιανή μεγαλοπρέπεια, αλλά είναι τόσο αληθινή όσο και η ζωή η ίδια.
Γιατί μέσα στην αναποδιά και τα προβλήματα του σήμερα (σίγουρα των πρωταγωνιστών είναι μεγαλύτερα απ' τα δικά σου) σου δίνει τον..."οδηγό αισιοδοξίας" για να νιώσεις ότι όσο άσχημα και να περνάς, υπάρχει πάντα τρόπος να απολαμβάνεις την ζωή.
Thumbs up για τον David O Russel!

The Master - YOLO Biatch!

Boy Film - Girl Film:50/50
Βαθμός Εθισμού: 4.5/6

Θα έλεγα ψέματα αν υποσχόμουν ότι είμαι πλήρως αντικειμενική σε ό,τι αφορά ταινίες του Joaquin Phoenix, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Μ' αρέσει αυτός ο τύπος. Τον γουστάρω κάργα  σαν περσόνα, σαν άντρα και πάνω απ' όλα σαν ηθοποιό. (στο τελευταίο δε νομίζω ότι υπάρχει junkie που δεν θα συμφωνήσει μαζί μου.)
Φέτος ο Joaquin Phoenix είναι υποψήφιος για Όσκαρ πρώτου αντρικού ρόλου. Και εκεί που σκέφτομαι ότι το αξίζει πάλι το γ@......νο, δηλώνει ότι ο θεσμός είναι "a bunch of bullshit" και με κάνει να θέλω να του δώσω συγχαρητήρια μόνο για αυτό! Ο τύπος είναι μπροστά. Έχει καταλάβει την αμερικανιά του συστήματος και εμμέσως πλην σαφώς τους λέει "στα @@ μου, μην σώσετε και μου το δώσετε". (σιγά μην του το δώσουν μετά από τέτοιες δηλώσεις....)

Είτε το παίζει είτε όχι θέλει balls να το δηλώσεις αυτό ανοιχτά και μάλιστα σε χρονιά που είσαι υποψήφιος και οι υπόλοιποι συνυποψήφιοί σου κατουριούνται πάνω τους με τα μάτια τους να βγάζουν δολλάρια σαν τον Έλμερ Φαντ....Αυτό μάλλον εξηγεί και τις περιθωριακές προσωπικότητες που επιλέγει να ενσαρκώνει ή τον επιλέγουν για να ενσαρκώσει.

Και μετά από το προσωπικό παραλήρημα περί Phoenix ας έρθω στα της ταινίας.

Σε σκηνοθεσία Paul Thomas Anderson (βλ. Magnolia και Boogie Nights), καταλήγω όπως ακούγεται και στις ΗΠΑ ότι το The Master ή το αγαπάς ή αναρρωτιέσαι γιατί πλήρωσες το εισιτήριο.
Λοιπόν χωρίς πλάκα, η ταινία είναι καλή. 'Οπως όλες οι ταινίες του Anderson. Όχι αριστούργημα, αλλά καλή.
Να το θέσω διαφορετικά: αν δεν σ αρέσουν τα αμφιλεγόμενα stories που στο τέλος θέλουν ανάλυση για το τι ήθελε να πει ο ποιητής, μην ανησυχήσεις..Ακόμα και αν αυτό είναι το case σου την ταινία την κρατάνε οι ερμηνείες. 'Οχι δεν την κρατάνε, την απογειώνουν.
Ο Phoenix ξεπερνάει τον εαυτό του στον ρόλο ενός μισό-τρελλου βετεράνου πολέμου, ρεμάλι με προβλήματα αλκοολισμού και μέγιστες δόσεις σπασμοδικών ξεσπασμάτων θυμού (=απόλαυση) με τις φλέβες του να πετάγονται στο μέτωπο ενώ βρίζει χυδαία και διαλύει το σύμπαν.
Ο συμπρωταγωνιστής του Philip Seymour Hoffman, φυσικά δεν χρειάζεται συστάσεις...Επίσης βαθειά πειστικός στο ρόλο ενός ηγέτη αιρετικής-κομπογιανίστικης οργάνωσης τύπου Σαϊεντολόγων, γλοιώδης νάρκισσος και μεγαλομανής. Και όπως επιμένω να λέω , δεν υπάρχει ταινία που ο Hoffman να μην παίζει πουστιές, σοβαρά τώρα...
Τι θα δείτε
Περιθωριοπoιημένος, αδειασμένος, μίζερος περιφερόμενος βετεράνος  πολέμου τέλη 40s (Phoenix), βρίσκεται στο δρόμο του ιδρυτή του "The Cause" (οργάνωση που σου λύνει τα προβλήματα με τεχνικές ύπνωσης και ταξίδια-αστραπή σε περασμένες ζωές - ο ίδιος ο σκηνοθέτης παραδέχεται ότι βασίστηκε στις θεωρίες της Σαϊεντολογίας...και έξτρα μπόνους για αυτό...). Ο ηγέτης - πολυμίξερ (επίσης υποψήφιος για Όσκαρ, Hoffman), αφού δηλώνεται φιλόσοφος-επιστήμονας-γιατρός-κτηνίατρος και διάφορες άλλες μ@κιες, τον πείθει και τον παίρνει υπό την προστασία του υποσχόμενος ότι θα του λύσει και τα ψυχολογικά του που όπως διατείνεται προέρχονται από προηγούμενη ζωή (YOLO λέμε!). Η ιστορία τους εκτυλίσσεται στην Αμερική αρχές 50s. Ο Hoffman δεν αντέχει την απόρριψη - ο Phoenix δεν αντέχει τον περιορισμό και όλη η πλοκή πηγαινοέρχεται γύρω απ' την σύγκρουση αυτών των δύο χαρακτήρων, με μοιραίο κλείσιμο ή την υποδούλωση του μισότρελλου βετεράνου ή την απελευθέρωση του από τα δεσμά της "αίρεσης"...Άραγε εν τέλει θα του πεί "YOLO BITCH" και "τι παπαριές για περασμένες ζωές μου πουλάς" ή θα κάτσει στον μικρόκοσμο του The Cause γιατί στην πραγματικότητα δεν έχει που την κεφαλήν κλίναι;...
Καλογυρισμένο, με λεπτομέρειες-αναφορά στην δεκαετία και σενάριο με μεταφορικό νόημα για τους χαρακτήρες  (οι πολύ ψαγμένοι θα το καταλάβουν).

Να το δείτε;
Δείτε το, αν σας αρέσουν τα stories που διαδραματίζονται πάνω σε χαρακτήρες και όχι σε πλοκή με αρχή-μέση και τέλος.
Μην το δείτε αν σας αρέσει μόνο η έντονη δράση και βαριέστε να ψάχνετε νοήματα στο story, που ας μην γελιόμαστε, έχει πολύ ψυχολογικό μπλέντερ..
Δεν το συζητάω ότι έτσι κι αλλιώς πρέπει να το δείτε αν αγαπάτε Phoenix ή Hoffman, θα το λατρέψετε...

Τι μας έμαθε το Gossip Girl

Boy Show-Girl Show: 30-70

Βαθμός Εθισμού: 4.5/6

Φέτος και πριν λίγες ημέρες τελείωσε το show που μας απασχόλησε περισσότερο και απ το Beverly Hills όταν πηγαίναμε δημοτικό.

Σε retrospective, μια απ' τις καλύτερες σειρές που ξεκίνησε σαν school drama και εξελίχθηκε σε σκέτο drama αποδεικνύει πάνω από όλα ότι όταν οι βασικοί χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι και καλογυαλισμένοι, παρά την υπερβολή της υπόθεσης, μπορεί να σου κρατήσουν το ενδιαφέρον αμείωτο για 4 τουλάχιστον seasons. 

Σίγουρα οι φίλοι-junkies της σειράς θα συμφωνήσουν μαζί μου, ότι όσο τραβηγμένο και αν είναι το σενάριο, όσο μακριά και αν βρίσκεται από την σφαίρα της καθημερινότητας (της δικιάς μας αλλά και του upper east side του Μανχάταν ακόμα), όση ατελείωτη ίντριγκα κι αν σκάει σε μεγατόνους πάντα υπάρχει αυτό το 'κάτι' , αυτό το κλικ που κάτι σου κάνει, σε εμπνέει και ταυτίζεσαι για να πάρεις μερικά μαθήματα από το GG, τους πρωταγωνιστές και το storyline. 

Το ίντερνετ κατακλύζεται από copy-paste ατάκες του σεναρίου - και όχι άδικα - φωτογραφίες από σκηνές - σταθμούς του storyline και εκατοντάδες blog-αφιερώματα στην σειρά από πορωμένους του είδους ξεπηδάνε σαν τα μανιτάρια.

Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά , στα πιο σημαντικά life lessons που αποκομίζουμε , έτσι για να δικαιολογήσουμε και το κόλλημά μας σαν tv junkies.

10. Αν πιστεύεις ότι τα μυστικά σου δεν θα αποκαλυφθούν, είσαι πάντα μα πάντα λάθος.

Κάποιος θα το μάθει, σε κάποιον θα το πεις, κάποιον θα τσαντίσεις και θα εκτεθείς, ίσως όχι μέσα από ένα gossip girl blog αλλά επειδή people talk που λένε (always have, always will) και ουδέν κρυπτόν από τον ήλιο κλπ κλπ καλύτερα να προσέχεις που και σε ποιον μιλάς και γενικά trust no one.

9. Είναι καλύτερα να κλαις στο πίσω μέρος μιας λιμουζίνας παρά ενός Yugo.

όποιος υποστηρίζει το αντίθετο δεν ξέρει τι λέει...Και ναι τα λεφτά δεν τα λύνουν όλα, αλλά όταν έχεις τις μαύρες σου λίγο luxury επιβάλλεται. Μπορεί τα προβλήματα σου να μην λύνονται με shopping αλλά το να παραδίνεσαι σε πειρασμούς και εξτραβαγκάνζες σε βγάζει από την μιζέρια έστω και για λίγο, είτε είσαι στο Κολωκοτρονίτσι είτε στο upper east side του Μανχάταν....

8. Τα ψέμματα σε βγάζουν από μια δύσκολη θέση αλλά σε φέρνουν σε άλλες 10.

Γνωστό. Πες ένα και την γλυτώνεις, πες δύο και την γλυτώνεις από κωλοφαρδία, πες τρία και βρίσκεται κάποιος που το ανακαλύπτει πάντα μα πάντα (μα πάντα όμως). Αν νομίζεις ότι είσαι πιο έξυπνος από όλους και τα λες καλύτερα, ξανα-τσέκαρε, you are in for a big surprise....

7. Οι καταχρήσεις δεν είναι η απάντηση αλλά σε κάνουν να ξεχνάς την ερώτηση.

όχι δεν θέλουμε να σας σπρώξουμε στον αλκοολισμό αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Ό,τι πνίγει ο Chuck Bass σε Chivas Reagal Royale πνίγεται και σε μπύρα...

6. Forgive and forget.

Ειδικά όταν πρόκειται για τους φίλους σου. Όλοι κάνουν λάθη, όλοι την πατάνε, με όλους θα παρεξηγηθείς κάποια στιγμή κι όταν εσύ θα κάνεις το ίδιο θα θες να σε συγχωρέσουν. 

5. Κυνήγα αυτό που θες

Δεν υπάρχει μοίρα, δεν υπάρχουν άστρα, δεν υπάρχει τύχη. Αν δεν παλέψεις για αυτό που θες δεν θα στο φέρει κανένας στο χέρι και μην περιμένεις. Γίνε το βουνό και πήγαινε στον Μωάμεθ.

4. Δεν μπορείς να τα έχεις καλά με όλους.

"You have enemies? Good ! that means you stood up for something in your life". Δεν μπορείς να λες "ναι" σε όλους και γενικά sometimes you have to be a bitch, sorry κιόλας...

3. Κάνε τα πάντα για τους πραγματικούς φίλους σου.

Τα πάντα όμως. Μηχανορραφίες, εκβιασμούς, δάνεια, τηλέφωνα στις 3 το πρωί, δώρα, ψυχολογική υποστήριξη, τα πάντα. Όσες φορές και να τσακωθείτε, όσες φορές και να απομακρυνθείτε η φιλία είναι ιερή και αν προσέξεις σου μένει για πάντα.

2. Όποιος σε αγαπάει σε αγαπάει όπως είσαι.

Θα κάνεις λάθη, θα προδώσεις, θα φερθείς χαζά αλλά αν κάποιος σε αγαπάει πραγματικά όσο cliche και αν ακούγεται , κάποια στιγμή στην πορεία θα σε ξαναβρεί. όποιος σε αγαπάει στα κακά σου σε αγαπάει και στα καλά σου. (βλ. Chuck&Blair). End of story.

1. Να είσαι ο εαυτός σου.

Μην δίνεις βάση στο τι λένε οι πολλοί, στο τι ακούγεται, στο τι βλέπουν οι άλλοι σε εσένα. 

Αν μείνεις πιστός στα πιστεύω σου κερδίζεις πάντα.